Απόψεις 10

 

Απόγευμα στα Περτουλιώτικα Λιβάδια

Όταν θα φτάσει η μέρα που η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορεί

να ακούσει τον ψίθυρο του σύννεφου,

να συνωμοτήσει με τα φύλλα για να δοξάσει το πράσινο του δέντρου,

να πιει τον ήλιο και να τον επιστρέψει χρυσάφι στο χώμα,

να γίνει η σκιά της καρδιάς ενός παιδιού κάτω από ένα περήφανο ελάτι,

τότε, όταν το δημιουργικό πνεύμα του ποιητή θα έχει νεκρωθεί

από το αδηφάγο πέλμα μηχανικής βάδισης

με χνότο που θα κουβαλά τη μνήμη του ανθρώπινου ιδρώτα,

 τότε, ένας ολόκληρος κόσμος θα έχει πεθάνει.

Ένας άλλος θα γεννιέται, νέος και γυαλιστερός,

μέσα απ' τα σπάργανα υπολογιστικών συστημάτων.

Δεν είναι ο δαίμονας, αλλά δε θα είναι ο κόσμος ο δικός μου.

Ίσως αυτή η μέρα έχει ήδη φτάσει.

Ίσως και να είναι σήμερα, την ώρα που το φως του απογεύματος

ακόμα λάμπει αμέριμνο κι αθώο στα λιβάδια.

κείμενο - φωτογραφία : Ευαγγελία Μινάρδου - Αδάμου